Τη Δευτέρα στις 3 Νοεμβρίου αποχαιρετήσαμε έναν άνθρωπο ξεχωριστό.
Έναν δάσκαλο που δεν δίδαξε μόνο γράμματα, αλλά έδωσε ψυχή, αγάπη και αξίες.
Έναν συνάδελφο που στάθηκε πάντα δίπλα μας με καλοσύνη, σεβασμό και χαμόγελο.
Έναν φίλο που ήξερε να ακούει, να στηρίζει και να ενθαρρύνει.

Η παρουσία του μέσα στο σχολείο ήταν πηγή ζωντάνιας…
Με την ηρεμία και την ευγένειά του, μετέδιδε στα παιδιά όχι μόνο γνώση, αλλά κυρίως ανθρωπιά.
Όλοι μας κρατάμε μέσα μας στιγμές — ένα βλέμμα, μια κουβέντα, ένα αστείο— που θα μείνουν ανεξίτηλα μέσα μας.

Η απουσία σου θα είναι αισθητή,αγαπημένε μας Δημήτρη!Το σχολείο δε θα είναι ποτέ ξανά ίδιο χωρίς εσένα…Όμως η μνήμη σου,η ζεστασιά και το αποτύπωμα που άφησες στις καρδιές μας θα παραμείνουν ζωντανά.

Γιατί οι αληθινοί δάσκαλοι δεν φεύγουν ποτέ!Συνεχίζουν να ζουν μέσα στους ανθρώπους που άγγιξαν…

Καλό σου ταξίδι,αγαπημένε μας Φίλε!!